Kilimandżaro - Jarosław Rola

Kłopoty całej wyprawy rozpoczęły się już na lotnisku w Warszawie, kiedy samolot którym mieliśmy lecieć , przyleciał z dużym opóźnieniem w związku z czym było wielce prawdopodobne że nie zdążymy na przesiadkę w Amsterdamie na samolot do Nairobi. Udało się tylko dlatego że zostały postawione na nogi wszystkie służby i samolot do Nairobi na nas poczekał. Kenia powitała nas dość wysoką temperaturą jak na tą porę roku. Pozwiedzaliśmy kilka miejsc i odwieziono nas do Hotelu gdzie można było wreszcie zaznać kąpieli. Wieczorem była wizyta u Księżnej Sapieżanki w Nairobi która poczęstowała nas wykwintnymi potrawami. Rano, zaraz po wizycie u wiceprezydenta Kenii wyruszyliśmy w kierunku Tanzanii do miejscowości Arusha. Mimo iż to zaledwie 250km , jechaliśmy prawie cały dzień. Spowodowane było to głównie mozolną pracą urzędników na granicy Kenii z Tanzanią. Kenijczycy odprawili nas błyskawicznie , natomiast urzędnicy w Tanzanii robili problem ze wszystkiego i na granicy straciliśmy prawie 3 godziny. Po drodze do Arushy mijaliśmy tradycyjne wioski Masajskie których architektura była w każdej z nich dokładnie taka sama. Hotel w Arushy , który znajdował się za wysokim murem był zupełnie innym światem niż ten który znajdował się przed nim. Był wielki kontrast pomiędzy przepychem w hotelu a biedą na ulicy przed murem. Następnego dnia rano pojechaliśmy w odwiedziny do wioski masajskiej, gdzie zostaliśmy poczęstowani świeżo zabitą kozą , tabaką z domieszką krowiego łajna oraz herbatą zrobioną z wody z kałuży z domieszką imbiru. Powiem zupełnie poważnie że zastanawiałem się czy spróbować tej herbaty, kiedy się w końcu przełamałem , okazało się że jest to najlepsza herbata jaką w życiu piłem. Masaje przyjęli nas bardzo ciepło, kobiety zorganizowały małe targowisko z ich tradycyjnymi wyrobami, można było kupić wisiorki, bransoletki, włócznie, maczety itp. Po powrocie do hotelu, powoli zabraliśmy się za przygotowywanie sprzętu , ja składałem i regulowałem rower, chłopaki skręcali wózki alpejskie. Rano wyruszyliśmy już w kierunku bram Parku Narodowego Kilimanjaro. Tuż przed bramą parku, wszyscy zamarli na chwilę gdy usłyszeliśmy trzask i zobaczyliśmy jak wózki alpejskie spadają z dachu autobusu... Okazało się że kierowca nie zauważył nisko wiszącego (nie legalnego) kabla energetycznego , który ściągnął wózki na ziemie. Mój rower na całe szczęście nie ucierpiał w ogóle, natomiast wózki zostały mocno zniszczone. W tym miejscu dla niektórych mógłby to być koniec wyprawy ale na szczęście po kilku godzinach udało się naprawić wózki na tyle że można było rozpocząć treking.

Pierwszy dzień wejścia.
Etap pierwszy to w większości bajeczka. Początkowo idzie się asfaltem, który następnie zmienia się w drogę leśną , a następnie w kamienistą ścieżkę. Trudności przysparzał jedynie ostatni odcinek (ok. 1/3 drogi) który był bardzo kamienistą, nierówną ścieżką, z poprzecznymi rowami odwadniającymi. W naszym przypadku dodatkową trudnością było to że ze względu na naprawę wózków wyruszyliśmy po godzinie 15:00 więc większość drogi szliśmy w ciemnościach. Etap pierwszy to ok. 1000m przewyższenia i ok. 8 km długości. Startowaliśmy z wysokości ok. 1700m.n.p.m z Marangu Gate i dotarliśmy do bazy Mandara Hut na wysokości 2700. Zapis przewyższenia włączyłem dość późno dlatego nie jest on pełny.

Drugi dzień wejścia.
Moim zdaniem i z punktu widzenia poruszania się pojazdem na kołach , był to najtrudniejszy etap wspinaczki (pomijając atak na szczyt). Wprawdzie przewyższenie było również na poziomie 1000m ale droga liczyła prawie 12 km i wiodła w bardzo trudnym terenie. Początkowo przez błotnistą dżunglę aż do granicy lasu, gdzie ścieżka zmieniła się w bardzo nierówną, kamienistą, skalną i trawersującą ścieżkę po której było naprawdę trudno poruszać się na rowerze. Sam dojechałem na wysokość ok. 3500m.n.p.m uszkadzając na skałach, układ kierowniczy , co spowodowało bardzo utrudnione poruszanie. Przez ostatnie 200m przewyższenia, niestety była już potrzebna pomoc , głównie ze względu na trudności z kierowaniem. W obozie Horombo Hut na wysokości 3720 m n.p.m spędziliśmy jeden cały dzień. Powoli dochodząc do siebie , naprawiając sprzęt oraz lecząc rany.

Trzeci dzień wejścia.
Etap początkowo również bardzo trudny. Bardzo duże przewyższenie na dość krótkim odcinku składającym się głównie z kamieni potrafił nieźle dać w kość. Natomiast w pewnym momencie ścieżka stała się dużo mniej stroma, łagodna, szeroka i równa. Ten etap był bardzo przyjemny ze względu na to że większość drogi prowadziła właśnie w takim terenie. Znikła roślinność , odsłoniło się Kili oraz Mawenzi (druga erupcja po kili. Mawenzi wypiętrzyło się na 5000m.n.p.m). Krajobraz stał się bardzo księżycowy, wysokogórski. W ten sposób dotarliśmy do Kibo Hut na wysokości 4703 m n.p.m. W Kibo byliśmy ok. godziny 14:00 ale mimo to wszyscy szybko położyliśmy się spać ponieważ atak szczytowy miał rozpocząć się o godzinie 23:00. W rezultacie ruszyliśmy o godzinie 0:30 i już na początku okazało się że nie będzie łatwo. Bardzo mozolnie jechałem do góry, co chwilę zapadając się w piachu (a właściwie wulkanicznym piargu). Ludzie którzy szli do góry robili 3 kroki do przodu ale zjeżdżali 2 do tyłu więc problem mieli wszyscy. Po kilku godzinach tej nierównej walki dotarłem do wysokości 5100m.n.p.m do punktu kontrolnego Williams Point i widząc jak zwiększa się stromizna i piarg staje się bardziej sypki , z wielkim bólem musiałem zadecydować że w tym miejscu , tego dnia będzie koniec podróży...

Atak szczytowy.

Naprawdę trudnym momentem była konieczność podjęcia decyzji o powrocie ale biorąc pod uwagę warunki tamtego dnia, nasz sposób ataku szczytowego, sprzęt jakim dysponowaliśmy i obstawę, w tamten dzień nie było możliwości podjąć innej decyzji. Udało się wejść na górę Kilimandżaro, nie udało się tylko osiągnąć szczytu. Nie należę do ludzi którzy się łatwo poddają więc uwierzcie mi że jeśli teraz mówię że się nie dało to się po prostu nie dało. W dalszym ciągu jednak uważam że wejście na szczyt jest możliwe ale inną drogą lub tą samą ale z noclegiem w namiotach pomiędzy Kibo Hut a szczytem, w mniejszej grupie i z trochę zmodyfikowanym sprzętem. Ta góra mi nigdzie nie ucieknie , dlatego za jakiś czas spróbuję znowu... Jestem bardzo zadowolony ze swojego roweru, przez całą wyprawę spisywał się świetnie i ani razu mnie nie zawiódł.

Aby zobaczyć więcej zdjęć z wyprawy, zapraszamy do naszej GALERII

PRZEWYŻSZENIA

1 dzień

2 dzień

3 dzień

Atak na szczyt

Informacje o stronie

Tytuł strony: Kilimandżaro - Jarosław Rola

Data utworzenia: 2009-08-11

Ostatnia modyfikacja: 2009-08-11 21:22

Ilość wyświtleń strony: 683 razy